Każdy z nas ma wewnętrzny GPS

Bez umiejętności orientowania się w przestrzeni, nie bylibyśmy w stanie przetrwać, znaleźć pożywienia lub partnerów życiowych. „Za każdym razem, kiedy myślimy o miejscu, które odwiedziliśmy, jego mapa przechowywana w naszym mózgu ulega drobnej zmianie” – tłumaczy prof. Edvard Moser, światowej sławy neurobiolog.

W 2014 roku prof. Edvard Moser wspólnie z May-Britt (długoletnią współpracowniczką, wówczas także żoną) i Johnem O’Keefe z University College London, otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny i fizjologii. Nobla otrzymał za odkrycia komórek, które tworzą system pozycjonowania w naszym mózgu, przypominający coś w rodzaju wewnętrznego GPS.

Najpierw O’Keefe odkrył tzw. komórki miejsca, badając ośrodek pamięci u szczurów. Komórki te przypisane do konkretnych lokalizacji. Kiedy zwierzę trafia w miejsce, w którym już było, w jego mózgu aktywują się określone neurony, w których przechowywane są mapy tych lokalizacji. Z kolei małżeństwo Moserów odkryło, że w korze śródwęchowej są tzw. komórki siatki, które pomagają orientować się w przestrzeni i współdziałają z komórkami miejsca, tworząc jeden system nawigacji.

Moser odkrył, że w naszym mózgu są specjalne neurony – komórki siatkowe, które wspólnie z odkrytymi wcześniej przez Johna O’Keefe’a  komórkami (neuronami) miejsca tworzą w naszym mózgu mapę wszystkich miejsc, w których bywamy.

Komórki-siatki tworzą w naszym mózgu struktury, które działają jak system nawigacyjny. Dzięki informacji zwrotnej płynącej z naszych mięśni w trakcie ruchu, mózg może obliczyć, jak szybko się poruszamy i w którym idziemy kierunku.

Komórki te są częścią systemu, który ocenia, gdzie się znajdujemy w każdym dowolnym momencie. Kiedy za każdym razem wracamy w to samo miejsce, komórki te są aktywne – tłumaczy prof. Edvard Moser.

Naukowiec dodaje, że wspomnienia nie są trwałe – z czasem mogą ulec zmianie. Każdego razu, kiedy ponownie odwiedzamy dane miejsce, „updatujemy” pamięć. I nawet kiedy myślimy o danym miejscu, nasze wspomnienia mogą się zmieniać. To może pomagać pamięci stać się bardziej dokładną, ale też może pójść w innym kierunku. Wydaje ci się, że pamiętasz, myślisz o czymś, co się wydarzyło, ale tak naprawdę nie miało to miejsca – komentuje neurobiolog.

źródło: twojezdrowie.pl. pap.pl